Sinds kort zijn er in India pensioenfondsen, ook Prime Trust geeft de vrouwen van de SHG nu de mogelijkheid om een pensioenfonds af te sluiten. Vandaag waren wij bij de eerste meeting om de presidenten van de SHG hierover te informeren. Deze zullen ieder hun eigen SHG in te lichten over het pensioenfonds en bij interesse (die er zeker was) kunnen ze via Prime Trust een pensioenfonds afsluiten.

De ingezamelde brillen zijn uitgedeeld bij deze groep vrouwen. Er zaten aardig wat brildragende vrouwen bij en ze waren er dan ook erg blij mee. Een van de vrouwen wilde maar al te graag op de foto met haar nieuwe bril. Wij willen namens de vrouwen nogmaals iedereen bedanken voor hun deelname aan de inzamelactie.

Onverwachts werden wij tijdens deze meeting in het zonnetje gezet, we kregen een witte doek om onze schouders en een kadootje. We kregen van iedereen een bedankje en werden zelfs door sommige van de vrouwen bij hun thuis uitgenodigd.

In een speech bedankt Terence de vrouwen uit de zelf hulp groepen (SHG) voor hun kracht en moed om te staan en vechten voor een beter en eerlijk bestaan in hun samenleving. Zij zijn het bewijs dat dit onder de juiste begeleiding mogelijk is. Bij deze dan ook mijn dank voor het harde werk en oneindige inzet van de medewerkers en vrijwilligers in Prime Trus. Uiteindelijk maak ik duidelijk dat wij in naam van de sponor bijdrage kom doen. Bij deze veel dank voor jullie steun en vertrouwen in een stap in de goede richting.

We zijn er 200% van overtuigd dat het geld in goede handen is en zijn blij dat we deze keuze hebben gemaakt. Op de website en in de nieuwsbrief zal onze keuze verklaard worden.

Veel liefs Terence en Annet

De mensen zijn vriendelijk en behulpzaam, een glimlach lijkt op iedere hoek van de straat te vinden. De snor van de Insische man is zijn trots evenzo is zijn karakter, waardoore de zin “ik weet het niet,” een taboe lijkt, wat erg onhandig kan zijn als je de weg wilt vragen waarop de goede man zo zijn best doet maar jou onbedoelt de verkeerde kant op wijst…

Zoete koffie en thee met melk is binnen iedere tien stappen voor een paar cent te koop en de smaak nu al verslavend lekker. Evenzo het eten, kleurrijk en vol fantasie.

 Misbedeeldheid is een item waar niet om heen valt te kijken. Een oude man waarvan de bekken zijn gebroken, zodat zijn benen op zijn rug gevouwen kan worden, wordt gepresenteerd als een kermisatractie zodat bendes of families geld kunnen verdienen. Bedelen is de normaalste zaak van de wereld en straat verkopers proberen wanhopig voor een stuiver hun waar te verhandelen.

Ik ben eerlijk als ik zeg dat wanneer ik met een volle buik het restaurant kom uitlopen ik me schuldig voel en me wanhopig probeer vrij te kopen van dit gevoel door een muntje of iets eetbaars te geven aan een medemens die pijn heeft van de honger.

Ik weet dat alle reisgidsen en buro’s adviseren niet zomaar geld te geven aan mensen op straat. En het zal me niet verbazen als ik reactie krijg met adviezen van wanneer het wel en waarom het niet te doen. Ik weet dat het beter is om in een goed project te inversteren en dat geld op straat weggeven dwijlen met de kraan open is. Wat kan ik zeggen, kom naar India, sta in mijn schoenen en oordeel nogmaals zelf.

Het multiculturele Inda met haar vele verassingen en gezichten vol waanhoop en verdriet  maar ook gastvrij en vol levens genot met een brede glimlach op vele gezichten. Je moet er wel van houden…

Het is erg handig als je zorgt dat je op de hoogte bent  van alle benodigde documenten en het verwerkingsproces van het visum, dat spaart je een paar ritjes naar het aanvraagkantoor met een half formulieren pakket. Voor twee tientjes extra kan je het ook laten doen door een reisburo als je bv. op de Kao San rd. Verblijft. Houdt wel rekening met dubieuse praktijken en denk erom goedkoop is duurkoop.

Het visum kan niet rechtstreeks bij het High Commission worden aangevraagt. Hiervoor zijn speciale visa centres opgezet. Een buraucratische en kostenverhogende trent die door steeds meer ambassades wordt gevolgd.  Het buro is niet moeilijk te vinden en het proces is makkelijk zelf te doen. Het invullen van de formulieren moet online worden gedaan, bijgevoegd:  twee fotokopies van je paspoort op A4 formaat en twee pasfoto’s 2,5 square inch.

Voor degene die onze voetsporen volgen adviseer ik om de website van de lokale indische ambassade goed door te lezen. Bij deze de ambassade in Thailand:

http://indianembassy.in.th/tourist_visa.htm

Nog maals let op!!

Visum voor India was ten tijde van onze aanvraag niet verkrijgbaar voor non residence in Malaysie. Volgens de laatste updates zijn er op dit moment weer 3 aanvraagburo’s actief:

http://www.indianhighcommission.com.my/visa_service_new.php

Het aanvraag regelement kan wegens politieke redenen van de een op de andere dag veranderen dus blijf op de hoogte…

Zoals jullie allen weten waren we bang dat we het niet zouden halen om deze zomer naar India te gaan. Aangezien we met onze huidige baan niet genoeg zouden verdienen hadden we eerst nog op zoek moeten gaan naar ander werk deze zomer.

Maar…….. Gelukkig is er deze winter een verandering geweest van onze baan en hierdoor kunnen we toch deze zomer al naar India. Onze enkele reis hebben wij dan ook al geboekt en zullen in de maand juli 2011 bij primetrust te vinden zijn.

Voor we naar India gaan zullen we eerst nog even acclimatiseren in Azie.

Na dat ik erachter ben gekomen dat ik een oogziekte heb (keratokonus) en hiervoor regelmatig op controle moet bij de oogarts voor eventuele verdere behandeling, besefte ik dat het toch wel heel fijn is als je kan zien. Nu is dat voor ons heel normaal want met slechte ogen ga je naar de opticien en koop je een bril op sterkte. In India is dit echter niet zo makkelijk, een bril is daar namelijk niet voor iedereen te betalen. Nu willen wij graag wat voor deze mensen doen zodat ze weer deel kunnen nemen in de maatschappij.

Via deze weg willen wij een oproep doen voor het inzamelen van oude brillen opsterkte, ook gehoorapparaten zijn van harte welkom. Aangezien wij zelf voor werk deze week alweer vertrekken uit Nederland zullen wij niet beschikbaar zijn om de brillen direct te ontvangen. Wij zijn dan ook op zoek naar mensen die zelf een brilleninzamelpunt willen worden. Dit kan simpel weg door aan vrienden en familie te vragen of deze nog oude brillen hebben liggen, het zou fijn zijn als deze de sterkte erbij vermelden. Aangezien misschien niet iedereen meer zijn sterkte weet van de oude bril die onder het stof zit, zijn wij ook op zoek naar iemand die voor ons deze brillen zou willen doormeten.

Het inzamelen van oude/nieuwe brillen op sterkte

Het inzamelen van oude/nieuwe gehoorapparaten

Het inzamelen van brillendoekjes/brillenhoesjes

Dit kan heel simpel door bij Uw vrienden/familie/kennissen na te vragen of er nog oude ongebruikte brillen op sterkte zijn die ze willen doneren aan een stap in de goede richting. Ook gehoorapparaten brillendoekjes en zachte opberghoesjes zijn welkom. U zal de ingezamelde artikelen dan tijdig voor ons bewaren en voor wij naar India gaan (zomer 2011) zullen wij deze komen ophalen. Wij gaan er dan voor zorgen dat de gedoneerde artikelen terecht komen bij gezinnen die het zelf niet kunnen aanschaffen maar het wel nodig hebben.

U kan het inzamelen zo groot schalig mogelijk maken als u zelf wilt, dit kan zijn door slechts alleen brillen van familie leden te verzamelen, maar u zou ook een advertentie op internet kunnen plaatsen en dat de mensen de brillen per post kunnen opsturen of eventueel langs kunnen brengen.

Mocht u meer informatie willen of u willen aanmelden als inzamelpunt dan horen wij graag van u.

http://beterzien.wordpress.com

De Southwest Coastpath na 630 mijl  

Het is een vreemd gevoel. Ik dacht dat ik vol zou stromen met zelfvoldoening bij het halen van mijn doel. Het is waar, ik voel me een winnaar, maar aan de andere kant nu ik alleen met Annet aan de eindstreep sta, voelt het als een soort teleurstelling. Ik weet niet precies wat ik verwachtte; een juichende menigte, een medaille of een lint boven de finish waar ik in slow-motion doorheen loop.Een leegte vult mijn lichaam en even vraag ik me af wat ik moet doen. Misschien moet ik gewoon doorlopen, doen alsof alles is zoals het de laatste 55 dagen was. Nog even de warmte van de zon op mijn huid voelen, de wind door mijn haren laten strelen, de pijn in mijn voeten die me laat weten dat ik nog leef. Maar niemand heeft de gave om in dat ene moment te blijven leven of terug te reizen in de tijd. Nee deze gaat gewoon door. Sneller dan ik wil, worden het gevoel en de geur niet meer dan een vage herinnering. Slechts de foto’s op mijn camera zijn het bewijs dat de beelden in mijn hoofd echt zijn. 

Ik haal diep adem en hef mijn been voor de volgende stap. Ik weet dat als ik mijn voet weer neer zet het moment voorbij is, een nieuwe reis begint… 

Veel dank en liefde,Aan alle personen en bedrijven die onze sponsor loop tot een succes hebben gemaakt met een totaal van 1402,24 euro voor project India.  Zie het sponsor overzicht voor meer informatie. 

Ester En René voor het bijhouden van ons logboek op waarbenjij.nu en alle cryptische sms-jes omgezet hebben in een leesbaar verhaal. Ook veel dank voor jullie warm onthaal op het vliegveld en gastvrijheid, zodat onze voeten weer heerlijk tot rust kunnen komen en we even de tijd hebben om weer met beide benen op de grond te landen. Aan Rinus die ons trouw op de hoogte heeft gehouden van de laatste weerberichten tijdens onze loop en daardoor onze wandeling o.a. tot een veilige reis heeft gemaakt. Marcel die ons op de hoogte heeft gehouden van de laatste nieuwtjes. Wietze die ondanks alle drukte met zijn studie trouw de websites heeft beheert. Aan alle familieleden en vrienden voor jullie steun. Voor alle berichten die ons door pieken en dalen hebben geholpen tijdens onze voettocht. En aan alle lezers die onze wandeling op de voet hebben gevolgd. 

Allicht zal ik een ieder die betrokken was bij de sponsor loop persoonlijk contacteren. 

Annet & Terence

Hup Holland Hup…

Sponsors zijn nog altijd welkom. Kijk voor meer info op onze website
www.eenstapindegoederichting.wordpress.com

Bij eb zijn we naar het eiland gewandeld (zie http://www.bigburyonsea.co.uk/) en hebben we een pint gedronken bij een pub uit de 13e eeuw. Vlees smaak hebben gemist dankzij onze wegwerpbbq en na weken met bonen en knakies hadden we nu dus een feestmaaltijd. We zijn genoodzaakt op het eiland te overnachten omdat de ferry niet op zondag vaart. We zijn erg moe en alles doet steeds zeer, maar we genieten ook nog steeds (weer). We hebben onze positieve vibes weer terug gevonden en voelen ons spiritueel weer fris. Een duik in de Britse zee doet wonderen. We hebben nog iets meer dan 200 km te gaan. Het is niet de top maar weg terug waar strijd gestreden wordt. We gaan voor Victory! Aanmoedigings smsjes blijven welkom. (0031 6 294 047 21)

Bij deze ook nog Hülya en Henriette gefeliciteerd met jullie verjaardag.

Gisteren was een zwarte bladzijde. Eigenlijk willen we er niet te veel over praten, want we waren bijna in staat om te stoppen met de wandeling. Een zeer slechte routebeschrijving, geen wegbewijzering of uitgetrokken palen met route waardoor we verkeerd liepen, onnodig laten afdalen en stijgen, Terence die omvalt van vermoeidheid, zonder eten naar bed omdat we in het donker ons maar neer gelegd hebben tussen de wilde paarden.

De dag was goed begonnen. Sue van de B&B was ons achterna gerend tot het einde van het dorp met de sokken van Terence.

Vandaag hebben we 2/3e van de route erop zitten en hoe verleidelijk het ook was om de ferry te nemen en daarna gewoon de straat over te steken in plaats van een rondje te lopen om het kasteel, hebben we toch weer het officiele pad gelopen. Inmiddels zijn we net voorbij de grote stad Plymouth. Heeft er iemand nog een tip tegen blijvende pijn aan de voeten? Haha.